GRUDZIEŃ W ŻYCIORYSIE BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    LISTOPAD W ŻYCIORYSIE BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    HOMILIA S. EWY ORZECHOWSKIEJ Z OKAZJI 25 ROCZNICY BEATYFIKACJI
    BŁ. JERZEGO MATULEWICZA




    2 SIERPNIA 1909

    KS. JERZY MATULEWICZ


    OTRZYMAŁ W RZYMIE
    PODPIS Z DECYZJĄ KONGREGACJI,
    ROZPOCZYNAJĄCĄ WZNOWIENIE
    I REFORMĘ ZGROMADZENIA MARIANÓW.


    Zgromadzenie Księży Marianów zawdzięcza swe powstanie ojcu Stanisławowi Papczyńskiemu. Początki instytutu sięgają 1673 roku. Biskup poznański Stefan Wierzbowski zatwierdził go w 1679 roku jako zgromadzenie diecezjalne o ślubach prostych, a w 1699 roku papież Innocenty XII zgodził się na składanie przez marianów ślubów uroczystych na Regułą naśladowania dziesięciu cnót Najświętszej Maryi Panny, z czym łączyła się zależność od franciszkanów reformatów. W 1723 roku Innocenty XIII zatwierdził konstytucje oraz zakon jako wyjęty spod władzy biskupów. Pius VI w 1786 roku uniezależnił marianów od franciszkanów, a w roku następnym potwierdził zreformowane konstytucje.

    Szczytowy okres rozwoju zakonu przypada na koniec XVIII wieku. W 1781 roku liczył on 147 członków. Marianie pracowali na ziemiach wielonarodowościowej Rzeczypospolitej Polskiej i w Portugalii. Posiadali też dom w Rzymie. Zajmowali się duszpasterstwem, zwłaszcza wśród prostego ludu, prowadzili szkoły, szerzyli cześć Matki Najświętszej Niepokalanie Poczętej, modlili się za zmarłych.

    Na skutek niesprzyjających warunków politycznych zakon zaczął podupadać. W 1798 roku wojska napoleońskie zmusiły marianów jako cudzoziemców do opuszczenia Rzymu, w 1832 roku rząd rosyjski zamknął klasztor w Berezdowie na Wołyniu, w 1834 roku władze państwowe zlikwidowały wszystkie trzy placówki mariańskie w Portugalii. W przeddzień wielkich kasat carskich w 1864 roku instytut mariański liczył około 80 członków w ośmiu klasztorach położonych na terenach zaboru rosyjskiego; w całości został objęty dekretami kasacyjnymi.

    Klasztor w Raśnie na Polesiu został zamknięty rozporządzeniem generał-gubernatora Michaiła Murawiewa z 4/16 września 1864 roku za udział marianów w powstaniu styczniowym. Pozostałe klasztory znajdowały się w Królestwie Polskim i podlegały pod ukaz carski z 27 października/8 listopada 1864 roku. Na podstawie tego zarządzenia wszystkie klasztory podzielono na podlegające kasacie, mające poniżej 8 członków, i nie podlegające kasacie, liczące więcej zakonników. Z kolei wśród klasztorów nie podlegających aktualnie likwidacji wprowadzono dwie kategorie: "ponadetatowe", liczące 8-13 członków, nie mające jednak prawa przyjmowania kandydatów i w konsekwencji też przeznaczone do zamknięcia, gdy liczba zakonników spadnie poniżej 8, i "etatowe" po 14 członków, teoretycznie mogące przyjmować nowicjuszy, a więc przeznaczone do istnienia na stałe.

    Cztery klasztory mariańskie jako nie posiadające 8 członków zlikwidowano w nocy 15/16 (27/28) listopada 1864 roku, a jeden, w Igłówce, 20 września 1865 roku. Klasztor "ponadetatowy w Mirosławiu zamknięto 24 kwietnia 1866 roku. Zakonników z zamkniętych placówek przewieziono do jedynego klasztoru "etatowego" w Mariampolu w diecezji sejneńskiej na ziemiach litewskich. Klerycy i nowicjusze przeszli do seminariów diecezjalnych, 11 marianów zesłano na Sybir, po jednym pozostawiono do obsługi kościołów zakonnych, kilku wyjechało za granicę. Skonfiskowano dobra zakonne. Zakonnicy na przyszłość mieli się utrzymywać z głodowych pensji rządowych. Poddano ich pod władzę biskupów.

    W dniach od 1 do 14 lutego 1865 roku biskup sejneński Konstanty Łubieński przeprowadził wizytację w Mariampolu. Uważał, że w tych wyjątkowych okolicznościach, gdy nie może porozumieć się z Rzymem, postanowienia Soboru Trydenckiego upoważniają go do objęcia pod swoją jurysdykcję nawet zakonników na prawie papieskim, jakimi byli marianie. Rzeczywiście Stolica Apostolska nadała biskupom polskim 13 stycznia 1863 roku takie uprawnienia, co powtarzała w następnych miesiącach. Biskup Łubieński jako delegat Stolicy Apostolskiej wezwał do rezygnacji z pełnionych obowiązków generała Romana Wilczyńskiego i Jerzego Naruszewicza, przełożonego klasztoru w Mariampolu. Następnie polecił zakonnikom wybrać nowego przełożonego klasztoru, którym został Jerzy Czesnas. Zatwierdził go i obdarzył władzą przełożonego generalnego i miejscowego, zgodnie z artykułem pierwszym dekretu wizytacyjnego, który mówi: "Urząd i obowiązki przełożonego generalnego Zgromadzenia Księży Marianów, razem z władzą ustawodawczą, kierowniczą i jurysdykcyjną, ze wszystkimi przywilejami, uprawnieniami, pierwszeństwem i pełnomocnictwami przenosi się na osobę przełożonego, czyli zwierzchnika klasztoru mariampolskiego, z tym urzędem łączy i z nim zespala". Rada przełożonego posiadała uprawnienia kapituły generalnej.

    Po śmierci o. Czesnasa, na urząd przełożonego-generała został wybrany o. Wincenty Sękowski, o czym donosili 24 listopada 1892 roku marianie biskupowi Piotrowi Wierzbowskiemu prosząc o zatwierdzenie wyboru. Ojciec Sękowski będzie pierwszoplanową postacią odrodzenia.

    Zgodnie z ukazem carskim marianie mogli prowadzić nowicjat. Przyjęcie kandydatów było jednak obwarowane takimi restrykcjami, że przez 40 lat istnienia klasztoru, pomimo wielu prób, nie udało się przyjąć ani jednego nowicjusza. Tak więc na skutek zgonów i przechodzenia księży do diecezji wspólnota mariańska systematycznie malała. W 1865 roku w klasztorze mieszkało 31 zakonników, w 1867 - 24, w 1878 - 14, w 1888 - 11, w 1892 - 5, w 1897 tylko 3. A więc od pewnego czasu klasztor nie posiadał już minimalnej liczby 8 zakonników i zgodnie z ukazem mógł być zamknięty. Nastąpiło to 14 września 1904 roku. Budynki usiłowano przekazać duchownemu prawosławnemu, ale na skutek sprzeciwu ludności, pozostawiono je przy miejscowej parafii katolickiej. To, co się stało z Zakonem Marianów, jest obrazem całego życia zakonnego pod władzą carską. Na początku XX wieku istniało zaledwie kilka klasztorów męskich, w których niewielu starców dopełniało swoich dni.

    czytaj więcej

    PAŹDZIERNIK W ŻYCIORYSIE BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    WRZESIEŃ W ŻYCIORYSIE BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    SIERPIEŃ W ŻYCIORYSIE BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    28 CZERWCA 2012

    25 ROCZNICA
    BEATYFIKACJI

    BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    Ojciec Jerzy

    Mając na uwadze święte życie Arcybiskupa Matulewicza i nadzwyczajne łaski zdziałane za jego wstawiennictwem, Ojciec Święty Jan Paweł II postanowił zaliczyć go w poczet błogosławionych. Miało to miejsce w Rzymie w Bazylice św. Piotra 28 czerwca 1987 podczas obchodów 600 - lecia chrztu Litwy.
    Aktu beatyfikacji dokonał osobiście Ojciec Święty Jan Paweł II.
    Jako pasterz Kościoła i człowiek oddany całkowicie Bogu błogosławiony Jerzy Matulewicz jest wzorem dla biskupów, kapłanów i zakonników.
    Mają w nim także patrona wszyscy pozostający w trudnych sytuacjach życiowych: chorzy, wyzyskiwani, prześladowani. Błogosławiony Jerzy też wskazuje drogę pojednania i zgody Litwinom i Polakom, gdyż ma coś w sobie z uniwersalizmu św. Kazimierza, o którym pisał w liście pasterskim, że "jako Królewicz Polski i Litwy jednakowo kochającym sercem ogarniał Kraków i Wilno, Polskę i Litwę".



    FRAGMENT HOMILII OJCA ŚWIĘTEGO

    W DNIU BEATYFIKACJI 28 czerwca 1987

    Otrzymaliśmy chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa (Rz 6,3) W dniu, w którym - w jedności z Kościołem na ziemi litewskiej - dziękujemy Trócy Przenajświętszej za Chrzest Narodu przed 600 laty, przemawia do nas w sposób szczególnyśw. Paweł: "Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć?" (Rz 6,3).

    Jeśli ktoś pyta, co stało się przed sześciuset laty w Wilnie i na Litwie, to w tych słowach Apostoła znajduje się właściwa odpowiedź. Pełna odpowiedź. Chrystus wszedł w dzieje wewnętrzne wielkiego księcia i jego rodaków mocą swojej paschalnej tajemnicy. Zostali zanurzeni w Jego odkupieńczej śmierci, aby wraz z Chrystusem przejść do nowego życia w Jego zmartwychwstaniu.

    Dziś pragniemy dziękować za wszystkich, którzy stali się przed sześciu wiekami sługami i szafarzami tajemnic Bożych wśród Waszych praojców. Równocześnie zaś dziękujemy za to, że Chrzest Litwy wydaje swe zbawcze owoce w naszym stuleciu, czego wyrazem jest postać Błogosławionego Waszego Rodaka, którego właśnie w dniu dzisiejszym dane mi jest wynieść do chwały ołtarzy.

    Arcybiskup Jerzy Matulaitis-Matulewicz, którego życie i zasługi zostały nam przed chwi-lą przypomniane, jest szczególnym darem dla Kościoła i Narodu na Litwie na tegoroczny Jubileusz. Prawdziwy "sługa i apostoł Jezusa Chrystusa", gorliwy i niestrudzony w wypełnianiu kapłańskiej posługi na własnej ziemi ojczystej, w Polsce, w Rzymie i na innych miejscach, był Pasterzem pełnym męstwa i inicjatywy, zdolnym w sposób roztropny i w duchu poświęcenia stawiać czoło trudnym dla Kościoła sytuacjom. Jedyną jego troską było zawsze zbawienie powierzonych mu dusz.
    I jeśli umiał wyjść zwycięsko ze wszystkich prób, jeśli cieszył się tak wielkim szacunkiem, to dzięki cnotom praktykowanym w sposób niezwykły. Świadczy o tym owocność jego pracy duszpasterskiej na tak wielu polach: od gorliwego wykonywania posłannictwa kapłańskiego, po wypełnianie delikatnych zadań powierzonych mu przez Stolicę Apostolską; od nauczania zmierzającego do szerzenia chrześcijańskiej kultury i sprawiedliwości społecznej, po osobiste zaangażowanie w służbęnajbiedniejszym i najbardziej potrzebującym.

    Chciałbym zwłaszcza przypomnieć gorliwość, z jakąsam praktykował i proponował życie zakonne, odnawiając Zgromadzenie Księży Marianów i zakładając Zgromadzenie Sióstr Niepokalanego Poczęcia oraz Służebnic Jezusa w Eucharystii. Jego duchowi synowie i córki, licznie dziś tutaj reprezentowani, przejęli od niego cenne dziedzictwoświętości i oddania Kościołowi oraz braciom. Bogactwo to rodziło się z intensywnego życia wewnętrznego, poprzez które pozostawał nieustannie zjednoczony z Bogiem.

    Błogosławiony Jerzy Matulewicz, który w sposób heroiczny starał się być "wszystkim dla wszystkich", głęboko świadomy swej pasterskiej misji, prawdziwy apostoł jedności oddany bez reszty głoszeniu Ewangelii i dziełu uświęcenia dusz, jest w sposób szczególny wspaniałym wzorem biskupa.

    Cieszę się, że moi rodacy podzielają radość braci i sióstr we wspólnocie katolickiego dziedzictwa na Litwie, których historia jest tak bardzo związana z naszą historią, i wraz z nimi dziękuję Bogu za to, że dar Chrztu świętego, przyjęty ongiś przez ich praojców, wydaje zbawcze owoce w naszym stuleciu, czego wyrazem jest postać Błogosławionego, którego w dniu dzisiejszym dane mi jest wynieść do chwały ołtarzy.

    SŁOWO OJCA ŚWIETEGO DO POLAKÓW

    PO MODLITWIE ANIOŁ PAŃSKI 29 VI 1987r.

    W dniu dzisiejszym pragnę szczególnie uwydatnić to, że 600-lecie Chrztu Litwy obchodziliśmy równocześnie z wyniesieniem na ołtarze syna tego narodu. Został wczoraj ogłoszony uroczyście błogosławionym sługa Boży Jerzy Matulewicz. Dziś pragnąłbym przede wszystkim ku tej postaci skierować naszą wspólną uwagę.
    MĄŻ BOŻY
    jego zasługi wobec Boga i Kościoła w naszym stuleciu są wielkie. Wielka była jego wiara i jego nadzieja, i jego miłość do Boga, do ludzi, do wszystkich bez wyjątku ludzi. Ta miłość była zawsze większa od wszystkich podziałów i napięć, wśród których wypadło mu żyć i ta miłość była też źródłem wszystkich jego cierpień i całej wielkiej służby jego życia, stosunkowo krótkiego (56 lat).

    Cieszymy się, że na 600-łecie Chrztu Litwy został wyniesiony na ołtarze ten syn ludu litewskiego, bo z ludu litewskiego pochodził, ten syn narodu litewskiego, wielki syn, a równocześnie wielki syn Kościoła Chrystusowego. Związany przez swoje narodzenie i przez swóją posługę z własnym narodem, jest także związany z Polską, z Kościołem w Polsce, w szczególności z niektórymi diecezjami polskimi. Mam tu na myśli Kielce, gdzie się przygotowywał do kapłaństwa i chociaż został wyświęcony na kapłana w Petersburgu, to został wyświęcony na kapłana diecezji kieleckiej, pozostawał w łączności z tą diecezją dotąd, aż przez śluby zakonne w Zgromadzeniu Marianów związał się z tym zgromadzeniem, przestając być kapłanem diecezjalnym.

    Był także biskupem wileńskim, po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, powołany na to stanowisko przez Stolicę Apostolską za sprawą ówczesnego wizytatora apostolskiego w Polsce, a także i na Litwie, Achillesa Ratti, późniejszego papieża Piusa XI.

    Postać bliska, bliska nam nie tylko w znaczeniu historycznym, bliska nam w czasie, ale bliska nam przede wszystkim przez to, że był uczestnikiem wydarzeń, dziejów; najbardziej przez to, że był mężem Bożym, przez jego świętość. Wiemy, że jest odnowicielem zakonu Księży Marianów i wspólnie z tym Zgromadzeniem radujemy się wszyscy zarówno na Litwie, jak i w Polsce oraz wśród emigracji, gdzie marianie pracują, spełniają swóją misję zakonną i apostolską. Radujemy się wszyscy z beatyfikacji Jerzego, arcybiskupa a zarazem marianina i odnowiciela Zgromadzenia Marianów w naszym stuleciu.


    AKTUALNOŚCI



    Dnia 27 stycznia będzemy świętować liturgiczne wspomnienie błogosławionego Jerzego Matulewicza.

    Zapraszamy wszystkich do udziału w nowennie od 18-26 stycznia.
    Osoby które chcą włączyć swoje intencje do stałej Nowenny, jaką podejmują Siostry Eucharystki, proszone są o przesyłanie ich na adres:
    wicepostulatorsje@wp.pl
    05-530 Góra Kalwaria
    ul. ks. Sajny 2
    s. Ewa Orzechowska


    LIPIEC W ŻYCIORYSIE BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    CZERWIEC W ŻYCIORYSIE BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    MAJ W ŻYCIORYSIE BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    KWIECIEŃ W ŻYCIORYSIE BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    MARZEC W ŻYCIORYSIE BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    LUTY W ŻYCIORYSIE BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    STYCZEŃ W ŻYCIORYSIE BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    ROZMOWA DUCHOWA Z ZAŁOŻYCIELEM

    TRZY LEKCJE BŁ. JERZEGO MATULEWICZA

    POBIERZ



    Bł. Jerzy Matulewicz3
    Ewa Orzechowska SJE

    W SZKOLE ŚWIĘTOŚCI
    BŁ. JERZEGO MATULEWICZA

    W roku liturgicznym wspominamy wielu świętych. Papież beatyfikuje, kanonizuje wciąż nowych polecając nam ich doświadczenie życia. Dlaczego? Być może dlatego, aby przypomnieć nam, mnie i tobie o celu naszego życia. Po co rodzimy się? Po co dorastamy, uczymy się i pracujemy? Po co zabiegamy o to by kochać i być kochanym? Dlaczego cierpimy, dlaczego tęsknimy, dlaczego umieramy? Jaki jest cel naszych codziennych zmagań, trudów, podejmowanych trosk, odpowiedzialności za innych? Jaki jest cel miłości narzeczonych, małżonków? Dlaczego mamy być dobrzy, a nie źli? Po co się modlić? Możemy te pytania mnożyć i wyliczać je bardzo długo, ale odpowiedź na nie wszystkie jest jedna - abyśmy byli świętymi. To jest cel. Wszystkie inne sprawy, nasze dążenia i osiągnięcia mają nas do tego celu doprowadzić. Tak łatwo nam jest o tym zapominać...

    czytaj więcej


    Bł. Jerzy Matulewicz3
    Ewa Orzechowska SJE

    BŁ. JERZY MATULEWICZ
    - WYCHOWAWCA MIŁOŚCI UNIWERSALNEJ

    Wychowanie w systemie Ojca miało charakter uniwersalny, obejmowało całego człowieka, wszystkie jego władze i zdolności. Nie tracił jednak z oczu punktu centralnego - miłości /.../. Jego wychowanie tchnęło dynamizmem i swobodą, albo - jak mawiał - wolnością dzieci Bożych".

    czytaj więcej


    ROZMOWA DUCHOWA MŁODEJ SIOSTRY
    Z OJCEM ZAŁOŻYCIELEM
    YouTube

    AKORDY DO PIOSENEK KU CZCI BŁ. JERZEGO

    NAGRANIA 13 PIOSENEK W FORMACIE WMA

    KRÓTKIE NABOŻEŃSTWA

    HOMILIA DO PARAFIAN W GÓRZE KALWARII

    Klipy na YouTube




    1 MAJA 2011

    BEATYFIKACJA
    JANA PAWŁA II
    Papieża, który 28 czerwca 1987 r. beatyfikował Założyciela Zgromadzenia Sióstr Służebnic Jezusa w Eucharystii


    APOSTOŁA EUCHARYSTII








    1 LIPIEC 2011

    KAPITUŁA GENERALNA

    NASZEGO ZGROMADZENIA

    W przygotowaniu do Kapituły kierujemy naszą uwagę na treść Konferencji Ascetycznych naszego Ojca Założyciela

    KONFERENCJE ASCETYCZNE

    13 i 20 kwietnia 2011

    140 ROCZNICA
    URODZIN I CHRZTU

    NASZEGO ZAŁOŻYCIELA

    BŁ. JERZEGO MATULEWICZA




    23 kwietnia 2011

    87 ROCZNICA
    WYDANIA DEKRETU ERYGUJĄCEGO

    NASZE ZGROMADZENIE

    SIÓSTR SŁUŻEBNIC JEZUSA W EUCHARYSTII




    19 marzec 2011

    88 ROCZNICA
    ZAŁOŻENIA
    NASZEGO ZGROMADZENIA


    PRZEZ BŁ. JERZEGO MATULEWICZA




    W zeznaniu śp. s. Elżbiety Worońko SJE z dnia 27 stycznia 1967 roku czytamy między innymi:
    "O. Andrzej Cikoto po śmierci o. Założyciela opowiadał nam, że o. Matulewicz przeżywał wielką troskę, jak przyjść z pomocą terenom wschodniej połaci ziem polskich oddalonych od większych miast, jak podnieść poziom moralny i kulturalny tych rubieży diecezji. I pod wpływem tej troski w czasie Mszy św. przyszła mu myśl, że należy na tych terenach założyć zgromadzenie zakonne. Pod wpływem tej pobudki przygotował Konstytucje i czekał stosownej chwili..."

    W uroczystość św. Józefa w 1923 roku zawiązała się w Drui pierwsza wspólnota Sióstr Eucharystek z błogosławieństwem bł. Jerzego Matulewicza, biskupa wileńskiego. Biskup powierzył tę kiełkującą żeńską Rodzinę zakonną początkowo duchowej opiece proboszcza księdza Antoniego Zienkiewicza. Ojciec Założyciel miał wówczas nadzieję, że przyniesie ona Kościołowi wiele dobra.

    Dziś stajemy przed Kapitułą generalną z pytaniem o bilans tego dobra oraz o rodzaj dobra, którego ma prawo Kościół oczekiwać od nas w kolejnym sześcioleciu. Każda modlitwa w intencji, by Kapituła dobrze to rozeznała, jest bardzo cenna.



    27 STYCZEŃ 2011

    WSPOMNIENIE LITURGICZNE
    BŁ. JERZEGO MATULEWICZA

    84 ROCZNICA ODEJŚCIA DO DOMU OJCA




    Dnia 27 stycznia będzemy świętować liturgiczne wspomnienie błogosławionego Jerzego Matulewicza.

    Siostry Służebnice Jezusa w Eucharystii, które w lipcu tego roku bądą miały swoją Kapitułę generalną, w całym miesiącu styczniu szczególniej czczą swojego Założyciela. Zapraszamy wszystkich do udziału w nowennie, którą w Polsce obejmujemy dni 18-26 stycznia, a na Litwie Siostry Ubogich i Marianie ze Stowarzyszeniem Przyjaciół bł. Jerzego Matulewicza - dni 19-27.

    Osoby które chcą włączyć swoje intencje, proszone są o przesyłanie ich do dnia 12 stycznia na adresy e-mail:

    wicepostulatorsje@wp.pl

    lub vikcep@yahoo.com

    z podaniem imienia, nazwiska, wieku, skąd pochodzi i jaką ma potrzebę np. na jaką chorobę cierpi powierzana osoba.



    92 ROCZNICA SAKRY BISKUPIEJ
    BŁ. JERZEGO MATULEWICZA



    8 grudnia 2010 roku minęła 92 rocznica ingresu biskupa Jerzego Matulewicza do katedry wileńskiej.

    Kończący się rok 2010 jest 90-ą rocznicą erekcji przez Błogosławionego Biskupa dwu parafii w obecnej Archidiecezji Białostockiej:
    1. Niepokalanego Serca Maryi, dnia 28 XII 1920 roku jako par. p.w. Matki Bożej Ostrobramskiej - Białystok-Dojlidy;
    2. Matki Bożej Częstochowskiej i św. Kazimierza w Mońkach.

    Życzymy obu Parafiom pięknego rozkwitu duchowego pod patronatem Niepokalanej i Jej czciciela - bł. Jerzego Matulewicza, biskupa oraz modlimy się o ich spełnienie.



odsylacz

© BJM