

Ekspozycja niniejsza obejmuje przedmioty należące do Błogosławionego Jerzego Matulewicza z okresu
Jego biskupstwa w Wilnie. W tym okresie 1918-1925 diecezja wileńska należała do polskiej administracji
kościelnej, stąd Biskup wileński należał do Konferencji Biskupów Polskich.
Uczestniczył więc w ich spotkaniach w Gnieźnie (1919), w Częstochowie (1920 i 1922),
w Krakowie (1920) i w Warszawie. Uczestniczył też w uroczystościach z udziałem Konferencji
Biskupów Polskich. Od końca lipca 1925 roku do swojej śmierci 27 stycznia 1927 roku już się
w Polsce nie pojawił.
Znajdujące się przy przedmiotach adnotacje:
"własność bp. Jerzego Matulewicza" z datą 22 lutego
1927 r. i podpisem Ks. Kazimierza Bronikowskiego MIC, wikariusza generalnego Marianów dają gwarancję
autentyczności ich jako relikwii II stopnia, znajdujących się na terenie Polski.
Warto zauważyć, że wszystkie przedmioty, stanowiące biskupią garderobę, są wykonane z surowca
naturalnego: jedwabiu, bawełny, wełny lub lnu, z elementami ze skóry cielęcej lub wołowej.
Pozostaje sprawą nie wyjaśnioną, czy te przedmioty znajdowały się w Warszawie, czy raczej, po
wyjeździe Biskupa do Rzymu w lecie 1925 roku, zostały z Wilna przywiezione na warszawskie Bielany.
Wiadomo, że część garderoby przewieziono z ul. Pięknej 24 na Bielany. Znana jest notatka bpa Jerzego
Matulewicza w liście do ks. Jana Krisciukaistisa z Rzymu /25 października 1925/: "Należy uprzedzić,
żeby na Bielanach nie rozrzucono moich rzeczy". Biskup J. Matulewicz, po swoim wyjeździe do Rzymu
dał upoważnienie ks. Janowi Krisciukaistis na uporządkowanie Jego rzeczy w Wilnie. Wiadomo, że nie
wszystko mogło być przesłane na Litwę. Biskup proponował np. zatrzymane na granicy książki,
przesłać na Bielany lub komuś podarować.
Umieszczone w tej ekspozycji przedmioty Błogosławionego Jerzego Matulewicza zapewne były milczącymi
świadkami ciężkiej próby Jego wierności Chrystusowemu przykazaniu: "Miłujcie waszych nieprzyjaciół i
módlcie się za tych, którzy was prześladują" (Mt 5, 44).
Błogosławiony Jerzy Matulewicz, bardzo
trudny okres walk o narodową tożsamość na Wileńszczyźnie (grudzień 1918 - lipiec 1925), musiał
przeżyć w tym środowisku, próbując uzdrowić duszpasterską posługą stosunki międzyludzkie,
naznaczone nacjonalizmem. Godne czci i podziwu jest Jego pokorne, roztropne męstwo w miłości,
świadczące o wielkiej uległości Bogu w Trójcy jedynemu tego Błogosławionego Odnowiciela Marianów
i Założyciela Zgromadzenia Sióstr Ubogich Niepokalanego Poczęcia NMP, Biskupa Wileńszczyzny i
Założyciela Zgromadzenia Sióstr Służebnic Jezusa w Eucharystii, zakonnika i czciciela Niepokalanej.
![]()