"O WY WSZYSCY, KTÓRZY IDZIECIE"...

(J. Matulewicz, Kazanie pasyjne, w: Manuscripta Poloniae, t. II, s. 66-69)

Nastał czas postu. Kościół posypując w środę głowy popiołem, dał poważne upomnienie: "pamiętaj człowiecze, żeś jest proch, i w proch się obrócisz".
Pamiętaj, iż ciało któremu tyle dogadzasz, obróci się w zgniliznę i stanie się pastwą robactwa, a dusza, o którą tak mało dbasz, wiecznie trwać będzie. Pamiętaj tedy o tej brudnej, zaniedbanej, grzechami obciążonej a zbawienie tęskniącej duszy.
I żeby tym skuteczniej nas pobudzić do wejścia w siebie, do pokuty, każe, nam rozpamiętywać mękę i śmierć Zbawiciela Naszego Jezusa Chrystusa, gdyż jak może przestrzega: "On zraniony jest za nieprawości nasze, starty za złości nasze. Wszyscy my jako owce pobłądziliśmy, a Pan włożył nań nieprawości wszystkich" (Iz 58, 5).
Grzeszniku, właściwie ręce twoje i nogi twoje powinny być przybite do krzyża, a Jezus ciebie tylko zastąpił. On mękę i katusze poniósł za ciebie. Grzeszymy wszyscy, a jednak mało wśród nas takich, którzy by szli za Chrystusem na Kalwarię, współboleli z nim i rozważając mękę jego, czynili pokutę. "O wy wszyscy", odpowiadając temu wołaniu Zbawiciela, by pobudzić do rozważania Męki Pańskiej, wykażę wam, jak ono jest potrzebne i jak je odbywać z pożytkiem dla duszy.

CZYTAJ WIĘCEJ

GOLGOTA

(J. Matulewicz, Kazanie pasyjne, w: Manuscripta Poloniae, t. II, s. 70-73)

Ewangelista opowiada: "A kiedy przyszli na miejsce, które nazywają Golgota czyli Trupia Głowa, tam go ukrzyżowali i łotrów: jednego po prawej, drugiego po lewej stronie. Lud stał, patrząc i naśmiewali się z niego przełożeni, mówiąc: innych wybawiał, niech że sam siebie wybawi. Jeżeliś Chrystus, Syn Boży, zstąp z krzyża." Jezus: "odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią".
Kto cierpi? - Stwórca, Król, Niewinny.
Co cierpi? - ciało, sława, dusza.
Od kogo cierpi? - od tych, którym dobrze czynił, nauczał, uzdrawiał, karmił.
Za kogo cierpi? - niegodziwych, niewdzięcznych, bezbożnych.
Jak cierpi? - dobrowolnie "bo sam chciał", pożądał dla siebie cierpienia, w milczeniu. Dlaczego cierpi? - Dla zadośćuczynienia za grzechy, dla przebłagania Boga. Pojednania nas, dla chwały Bożej i zbawienia.

CZYTAJ WIĘCEJ

CHRYSTUS U PIŁATA

(J. Matulewicz, Kazanie pasyjne, w: Manuscripta Poloniae, t. II, s. 74-76)

Chrystusa oskarżają: - podburza naród,
- zakazuje płacić daninę cesarzowi,
- czyni siebie królem.
Piłat pyta: Tyś jest Królem żydowskim? Jezus odpowiada:
"Sam od siebie to mówisz, czy inni to ci powiedzieli?"
Piłat: czyż jestem Żydem? Naród, starszyzna żydowska wydali mi Ciebie.
Jezus: "Królestwo moje nie jest z tego świata".
Piłat: "Tyś jest Królem?"
Jezus: "Ty mówisz. Na to narodziłem się i przyszedłem na świat, by dać świadectwo prawdzie. Wszelki który jest z prawdy, słucha głosu mego." Jam jest Król - mówi Jezus do wszystkich, ale to królestwo nie na mieczu i sile się opiera, lecz jest to królestwo prawdy, miłości i pokoju, Kościół Katolicki.
Tronem jest Ołtarz, a na nim panuje Chrystus.
Jego wojskiem są wierni wraz z kapłanami. Błogosławieni, którzy w Nim uznają swego Króla, a nie szukają prawdy poza Nim, jak ci, którzy ją utracili i chcą wyrwać innym osobom. Tacy stracili już swoje życie.

CZYTAJ WIĘCEJ

CHRYSTUS PRZED SĄDEM

(J. Matulewicz, Kazanie pasyjne, w: Manuscripta Poloniae, t. II, s. 77-85)

I związawszy, przywiedli Go i podali Poncjuszowi Piłatowi, staroście. (Mt 27,2)
Po strasznej nocy, którą Jezus przebył wśród siepaczy i w więzieniu, zajaśniał ostatni dzień w Jego życiu ziemskim, dzień najważniejszy dla ludzkości, ze wszystkich jakie były i będą, bo dzień odkupienia.
O świcie zebrali się starsi z ludu, przedniejsi kapłani, doktorowie i przywiedli Jezusa do swej Rady, aby potwierdziła wyrok wydany w nocy. Gdy na zapytanie: "To Tyś jest Syn Boży?", Pan odrzekł: "Tak, ja jestem"; zawołali wszyscy: "Cóż jeszcze potrzebujemy świadectwa? - myśmy sami słyszeli z ust Jego".
Poczym kazali siepaczom związanego Jezusa zaprowadzić do starosty rzymskiego, Poncjusza Piłata, który sam miał prawo miecza, by potwierdził wyrok śmierci. Idzie Jezus przed trybunał rzymski, a za Nim żydzi - tryumfując. Przyprowadziwszy do ratusza, nie wchodzą do wnętrza, "by się nie zmazać" w domu poganina.
Tak to obłuda unika drobnych uchybień, a lekceważy ciężkie występki.

CZYTAJ WIĘCEJ

POD KRZYŻEM CHRYSTUSA

(J. Matulewicz, Kazanie pasyjne, w: Manuscripta Poloniae, t. II, s. 86-94)

Wszystkie narody przyjdą pokłonić się Tobie, a grób Twój będzie sławny (Iz 21,10). Gdy po skonaniu Jezusa Chrystusa słońce się zaćmiło, a ziemia poczęła drżeć, a skały pękać, lud strachem przejęty rozpierzchnął się w różne strony. Zostały niewiasty z Maryją, Matką Jezusową i z uczniem Janem otaczając krzyż i płacząc.
Wtem zbliżyli się żołnierze rzymscy z żelaznymi pałkami, by połamać kości ukrzyżowanych i pogrzebać ich przed szabatem, bo żydzi o to prosili Piłata. Kilku ciosami dobijają łotrów, z których jeden do otchłani się dostał.
Dusza Jezusa też zeszła do otchłani, by pocieszyć Świętych Starego Zakonu, z niewysłowioną tęsknotą oczekujących tam Zbawcy. O jakże wielka była ich radość, zwłaszcza św. Józefa, Jana Chrzciciela, świętych Proroków, Patriarchów i pierwszych rodziców. Wszyscy złożyli hołd i podziękę Odkupicielowi świata.

CZYTAJ WIĘCEJ

UPADEK ŚWIĘTEGO PIOTRA

(J. Matulewicz, Kazanie pasyjne, w: Manuscripta Poloniae, t. II, s. 95-100)

Kiedy prowadzono Jezusa do Kajfasza, szedł za Nim Piotr; przyłączył się także święty Jan. Wpuszczono na podwórze. Piotr zbliżył się do ognia i grzał się. Obydwaj słyszeli, jak Rada wydała wyrok śmierci. Święty Jan udaje się do Matki Bolesnej. Piotr udaje obojętnego widza.
Wtem zbliża się odźwierna. Rzekła: "Czyż i ty nie jest z uczniów tego człowieka? Przypatrzywszy się bliżej dodaje: "I tyś był z Jezusem Galilejskim". Piotr odpowiada: "Niewiasto, nie znam Go, nie wiem, co mówisz.
Wyszedł z podwórza, kur zapiał. Kiedy wychodził spotkała go inna służąca: " I ten był z Jezusem Nazarejczykiem". Powtórnie zaparł się z przysięgą: "nie znam tego człowieka". Wrócił na podwórze i zbliżył się do sług koło ogniska.
Po upływie godziny, ktoś z pośród zgrai zawołał: "Prawdziwie i ten z Nim był, bo jest Galilejczykiem", a inni przyświadczyli: "Prawdziwie i ty jesteś z nich, bo i mowa twoja cię wydaje". Jeden ze służebników najwyższego kapłana dodał: Czyż jam ciebie nie widział w ogrodzie z nim?" Wtedy Piotr przerażony, nie tylko zaprzeczył, ale począł zaklinać się i przysięgać, iż nie znał tego człowieka. A natychmiast kur zapiał.

CZYTAJ WIĘCEJ

MODLITWA W OGRÓJCU

(J. Matulewicz, Kazanie pasyjne, w: Manuscripta Poloniae, t. II, s. 101-107)

"O wy wszyscy, którzy idziecie drogą zobaczcie i przypatrzcie się, czy jest boleść, jako boleść moja" (Jeremiasz).
Z wieczernika udał się Pan Jezus do Ogrodu Oliwnego, Getsemani, gdzie zwykł był się modlić. Przykład to dla nas, by w ważniejszych chwilach życia w modlitwie błagać o światło i pomoc.
W ogrodzie to rozpoczęła się zguba nasza, bo tam upadł pierwszy człowiek Adam. W ogrodzie też drugi Adam, Jezus Chrystus, rozpoczyna dzieło odkupienia. U wejścia zostawia ośmiu, a bierze trzech: Piotra, Jana, Jakuba, aby tu ci sami byli świadkami, którzy byli na Taborze.
Wtedy począł Jezus smucić się i tęsknić w sobie, a wyrzekłszy do trzech Apostołów: "Smutna jest dusza moja aż do śmierci: czekajcie tu, a czuwajcie ze mną i módlcie się", oddalił się na rzut kamienia, aby się modlić.
W tym miejscu jest grota, dziś przemieniona na kaplicę pod nazwą "groty konania".

CZYTAJ WIĘCEJ

UKRZYŻOWANIE

(J. Matulewicz, Kazanie pasyjne, w: Manuscripta Poloniae, t. II, s. 108-116)

A gdy przyszli na miejsce, które zwą Golgotą, tam Go ukrzyżowali. (Łk 23,33) I zaledwie Piłat wyrok ogłosił, już żydzi przynoszą krzyż gotowy, bo na większą hańbę Chrystus miał umrzeć śmiercią niewolników, ponieważ ludzie w niewolę grzechu popadli.
Na widok krzyża oblicze Jezusa zajaśniało niebiańską radością, iż się niebawem dokona odkupienie rodzaju ludzkiego. Bierze krzyż na ramiona i idzie na Kalwarię. Męka poprzednia osłabiła Jezusa Chrystusa, jak podają, po trzykroć pada na ziemię, tak jest ciężkim Jego krzyż z naszych grzechów złożony.

CZYTAJ WIĘCEJ